درتمام لحظه هایم هیچ کس خلوت تنهـــــائیم را حس نکرد آسمــان غم گرفته هیچ گــاه برکه ی طوفانیم را حس نکرد آنکه سامان غزل هـایم ازوست بی سر و سامانیم را حس نکرد پروردگارا، کمکم کن. تنهام نذار. خیلی خسته ام ... خدایـــــا!

و باز هم فرشته های قشنگ من

بزرگترین و قشنگترین بهونه های زندگی من

کسی از ظاهر یک کوه حالش را نمی فهمد

به ظاهر ساکتم ، در سینه ام آتشفشان دارم

(امید صباغ نو)

پرواز کرده از قفس من قناری ام برگرد ای قنــاری از من فراری ام مستم کن از صدای خودت باز هم شبی تا بیشتر رهـــا شوم از هوشیــــاری ام برگرد ماه من به شب آشنایی ات با چشم های مثل پلنگ شکاری ام دارد غم نداشتنت میــکشد مــــــــرا یک روز روی دست خودت میگذاری ام این قرص لعنتی مگر آرامبخش نیست ؟ اصلا اثر نداشته بر بیــــــقراری ام راهم بده به کلبه ی آغوش گرم خود